Pleuritis bij het gebruik van pergolide (Permax®)

Pergolide is een dopamine-agonist die, soms in combinatie met een perifere decarboxylaseremmer, wordt gebruikt bij de behandeling van de ziekte van Parkinson. Relatief frequente bijwerkingen van pergolide zijn gastro-intestinale klachten, slapeloosheid, abnormale dromen, hallucinaties, angst, duizeligheid, verwardheid, dystonie en dyskinesieën. Daarnaast is er een breed scala aan minder frequente bijwerkingen. Recent werd een melding van pleuritis bij het gebruik van pergolide ontvangen. Het betrof de ziektegeschiedenis van een 64-jarige man die in verband met een sinds vijf jaar bestaande ziekte van Parkinson pergolide kreeg voorgeschreven. Als comedicatie gebruikte hij levodopa/benserazide, orfenadrine, selegiline en diazepam. Na ruim zes maanden pergolide te hebben gebruikt, kreeg hij klachten van hoesten en kortademigheid. Hij had geen koorts, gaf geen sputum op, rookte niet en had geen contact gehad met tuberculosepatiënten. Op de thoraxfoto werd aan beide zijden pleuravocht gezien. Drie maanden na de eerste thoraxfoto bleek de patiënt toenemend kortademig te zijn geworden en was ook de hoeveelheid pleuravocht toegenomen. Omdat er geen oorzaak aantoonbaar was, dacht men aan pergolide als oorzaak van de klachten. Na stoppen met het middel, verdwenen. de klachten en de röntgenologische afwijkingen zonder verdere behandeling.
Deze bijwerking is bij het gebruik van bromocriptine, een andere dopamine-agonist met hetzelfde indicatiegebied, eerder beschreven.

Plaatsbepaling

Daarom is de waarschuwing op zijn plaats, om bij de behandeling van de ziekte van Parkinson met een dopamine-agonist bedacht te zijn op mogelijke pleura-afwijkingen. Vergelijkbare bijwerkingen dienen te worden gemeld bij de Stichting Lareb.